Z mocy prawa
Dziecko nabywa obywatelstwo polskie przez urodzenie, gdy (art. 14 ustawy o obywatelstwie polskim):
- co najmniej jedno z rodziców jest obywatelem polskim - niezależnie od miejsca urodzenia,
- urodziło się w Polsce, a rodzice są nieznani, nie mają żadnego obywatelstwa albo ich obywatelstwo jest nieokreślone.
Obywatelstwo nabywa też dziecko znalezione w Polsce, którego rodzice są nieznani (art. 15), oraz dziecko przysposobione przez obywatela polskiego, jeśli przysposobienie pełne nastąpiło przed ukończeniem 16 lat (art. 16).
Razem z rodzicem
Uznanie rodziców za obywateli polskich albo nadanie im obywatelstwa obejmuje dziecko pozostające pod ich władzą rodzicielską (art. 7 ust. 1). Gdy obywatelstwo nabywa tylko jeden z rodziców, obejmuje ono dziecko, jeśli drugiemu rodzicowi nie przysługuje władza rodzicielska albo wyraził zgodę (art. 7 ust. 2).
Dziecko, które ukończyło 16 lat, musi samo wyrazić zgodę na nabycie obywatelstwa (art. 8).
Osobny wniosek o uznanie dziecka
Dziecko z zezwoleniem na pobyt stały, pobyt rezydenta UE albo prawem stałego pobytu może zostać uznane za obywatela polskiego, gdy (art. 30 ust. 1 pkt 4 i 5):
- jedno z rodziców jest obywatelem polskim albo odzyskało obywatelstwo polskie,
- a drugie z rodziców, bez obywatelstwa polskiego, wyraziło zgodę.
W tych przypadkach nie trzeba potwierdzać znajomości polskiego (art. 30 ust. 2) i nie płaci się opłaty skarbowej. Wniosek składają przedstawiciele ustawowi dziecka (art. 32 ust. 1).
Jeśli dziecko urodziło się za granicą rodzicowi z obywatelstwem polskim, może być obywatelem od urodzenia - zobacz potwierdzenie obywatelstwa.