Kiedy to ma sens
Dziecko nabywa obywatelstwo polskie przez urodzenie, gdy co najmniej jedno z rodziców jest obywatelem polskim (art. 14 pkt 1 ustawy o obywatelstwie polskim). Obywatelami są też osoby, które mają obywatelstwo na podstawie dawnych przepisów (art. 2). Dlatego potomek obywatela polskiego może być obywatelem, choć nigdy nie miał polskiego dokumentu.
O tym, czy obywatelstwo przeszło na kolejne pokolenia i czy nie zostało utracone, decydują przepisy obowiązujące w chwili zdarzeń - w tym dawne ustawy o obywatelstwie z 1920, 1951 i 1962 r. To ocenia wojewoda w postępowaniu o potwierdzenie.
Kto wydaje decyzję
- Decyzję o potwierdzeniu posiadania albo utraty obywatelstwa wydaje wojewoda właściwy dla miejsca zamieszkania albo ostatniego miejsca zamieszkania w Polsce osoby, której sprawa dotyczy. Gdy takiego miejsca nie ma - wojewoda mazowiecki (art. 55 ust. 1).
- Osoba mieszkająca za granicą może złożyć wniosek przez konsula (art. 57 ust. 1).
- Wniosek może złożyć sama zainteresowana osoba albo podmiot, który ma w tym interes prawny (art. 55 ust. 1).
Wniosek i dokumenty
Wniosek zawiera dane osoby, której dotyczy, i jej wstępnych do drugiego stopnia (rodziców i dziadków) oraz informacje o okolicznościach ważnych dla sprawy (art. 56 ust. 1). Dołączasz dokumenty potwierdzające te dane, chyba że ich zdobycie napotyka trudne do przezwyciężenia przeszkody (art. 56 ust. 2). Dokumenty w języku obcym składasz z tłumaczeniem przysięgłym albo poświadczonym przez konsula (art. 12).
Opłata i termin
Opłata skarbowa za decyzję wynosi 277 zł. Sprawę załatwia się w terminie 6 miesięcy od dnia wpływu wniosku (art. 10 ust. 3a).
Jeśli obywatelstwo zostało utracone przed 1999 r. na podstawie dawnych przepisów, możliwe jest jego przywrócenie przez ministra spraw wewnętrznych (art. 38-39). Jeśli nie masz polskich przodków, zobacz uznanie za obywatela polskiego.