Małżonek obywatela polskiego
Zezwolenie na pobyt czasowy dla członka rodziny obywatela polskiego dostaje cudzoziemiec, który jest w związku małżeńskim z obywatelem polskim, uznawanym przez prawo polskie (art. 158 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach). Ustawa nie wymaga przy tej podstawie dochodu ani mieszkania.
Po rozwodzie albo separacji, gdy przemawia za tym Twój ważny interes, oraz po śmierci małżonka możesz dostać kolejne zezwolenie - jednorazowo na najwyżej 3 lata (art. 158 ust. 2 i 3). Po 3 latach małżeństwa i 2 latach pobytu na tym zezwoleniu możesz ubiegać się o pobyt stały.
Małżonek cudzoziemca - łączenie rodzin
Zezwolenie na pobyt czasowy w celu połączenia się z rodziną dostaje małżonek cudzoziemca, który mieszka w Polsce m.in. (art. 159 ust. 1 pkt 1):
- na pobycie stałym albo jako rezydent długoterminowy UE,
- co najmniej 2 lata na kolejnych zezwoleniach na pobyt czasowy, a ostatnie zezwolenie udzielono mu na co najmniej 1 rok,
- na Niebieskiej Karcie UE albo na zezwoleniu dla naukowca,
- ze statusem uchodźcy albo ochroną uzupełniającą.
Małżonek musi mieć ubezpieczenie zdrowotne, stabilny i regularny dochód oraz zapewnione miejsce zamieszkania w Polsce (art. 159 ust. 1 pkt 2 i 3). Dochód może zapewnić członek rodziny, który mieszka w Polsce i ma obowiązek utrzymania (art. 163 ust. 2). Zezwolenie udziela się zwykle do końca ważności zezwolenia osoby, do której dołączasz (art. 162 ust. 1a).
Jeśli małżonek jest za granicą, wniosek składa za niego cudzoziemiec mieszkający w Polsce, z pisemną zgodą małżonka (art. 168 ust. 1 i 2).
Małżeństwo musi być rzeczywiste
Wojewoda sprawdza, czy małżeństwo nie zostało zawarte w celu obejścia przepisów (art. 169 ust. 1). Ustala m.in., czy małżonkowie mieszkają razem, czy spotkali się przed ślubem, czy mówią językiem zrozumiałym dla obojga i czy zgadzają się co do swoich danych (art. 169 ust. 2).