Wymóg
Cudzoziemiec, który ubiega się o uznanie za obywatela polskiego, musi mieć znajomość języka polskiego potwierdzoną jednym z dokumentów (art. 30 ust. 2 ustawy o obywatelstwie polskim):
- urzędowym poświadczeniem znajomości języka polskiego jako obcego na poziomie co najmniej B1, czyli państwowym certyfikatem (art. 11a ustawy o języku polskim),
- świadectwem ukończenia szkoły w Polsce,
- świadectwem ukończenia szkoły za granicą z wykładowym językiem polskim.
Świadectwo ukończenia szkoły policealnej nie potwierdza znajomości języka do obywatelstwa (art. 30 ust. 2a).
Wymóg nie dotyczy dzieci uznawanych na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 4 i 5 - gdy jedno z rodziców jest obywatelem polskim albo odzyskało obywatelstwo. Zobacz: obywatelstwo dziecka.
Państwowy certyfikat
Certyfikat wydaje Państwowa Komisja do spraw Poświadczania Znajomości Języka Polskiego jako Obcego po zdaniu egzaminu (art. 11a ust. 1 i 2 ustawy o języku polskim). Egzaminy organizują podmioty uprawnione przez ministra nauki; ich listę i terminy publikuje Biuletyn Informacji Publicznej ministra (art. 11b ust. 4).
Absolwent studiów prowadzonych po polsku w polskiej uczelni albo niektórych szkół z językiem polskim może dostać certyfikat bez egzaminu - na wniosek składany za pośrednictwem Narodowej Agencji Wymiany Akademickiej (art. 11a ust. 4 i art. 11aa). Absolwent studiów dostaje wtedy certyfikat co najmniej na poziomie B2 (art. 11a ust. 7).
Inne dokumenty niż do rezydenta UE
Do zezwolenia rezydenta UE wystarczą też np. certyfikaty ECL i TELC albo zaświadczenie uczelni. Do obywatelstwa ustawa ich nie wymienia. Porównaj: język polski B1 do rezydenta UE.