Obowiązek wnioskodawcy
We wniosku musisz przedstawić dokumenty i inne dowody, że spełniasz warunki przyznania Karty Polaka (art. 13 ust. 2 ustawy o Karcie Polaka). Do wniosku dołączasz też kopię ważnego dokumentu tożsamości (art. 14). Wniosek składa się na wzorze z rozporządzenia Ministra Spraw Zagranicznych (Dz.U. 2016 poz. 1382).
Jakie dokumenty mogą być dowodem
Ustawa wymienia przykładowe dokumenty (art. 13 ust. 3):
- polskie dokumenty tożsamości,
- akty stanu cywilnego lub ich odpisy, metryki chrztu, świadectwa szkolne albo inne dokumenty potwierdzające związek z polskością,
- dokumenty o służbie w polskich formacjach wojskowych,
- dokumenty o deportacji albo uwięzieniu z wpisem o polskim pochodzeniu oraz dokumenty o rehabilitacji osoby deportowanej z takim wpisem,
- zagraniczne dowody tożsamości z informacją o narodowości polskiej,
- zaświadczenie organizacji polskiej lub polonijnej o aktywnym zaangażowaniu w działalność na rzecz języka i kultury polskiej,
- prawomocna decyzja o stwierdzeniu polskiego pochodzenia wydana według ustawy o repatriacji,
- Karta Polaka rodzica albo jednego z dziadków.
Zaświadczenie może wydać tylko organizacja z wykazu, który ogłasza Minister Spraw Zagranicznych w Monitorze Polskim (art. 13 ust. 4).
Dokumenty o znajomości języka
Znajomość polskiego możesz wykazać certyfikatem znajomości języka polskiego, świadectwem ukończenia szkoły lub studiów w Polsce albo świadectwem szkoły za granicą z wykładowym językiem polskim (art. 13 ust. 7). Jeśli takiego dokumentu nie masz, konsul albo wojewoda oceni Twój polski podczas rozmowy - zobacz rozmowa w sprawie Karty Polaka.
Koszty
Przyjęcie i rozpatrzenie wniosku oraz wydanie decyzji są wolne od opłat, także konsularnych (art. 12 ust. 3). Po Twojej stronie mogą być koszty zdobycia dokumentów z archiwów i ich tłumaczeń - tłumaczeń nie wykonujemy.
Osobie szczególnie zasłużonej dla Polski konsul albo wojewoda może przyznać Kartę bez tych dokumentów (art. 13 ust. 6).